huzur

hanımeliUzun yıllar ‘huzur’ deyince aklıma hep lise son sınıfta okuduğum Ahmet Hamdi Tanpınar’ın ‘Huzur’ adını taşıyan romanı geldi. Okuması zor bir yazardır, cümleler uzundur, sabır gerektirir. Hemen bir nefeste okunmaz, durup düşünmek, hayallere dalmak, yazarın anlattıklarını gözünde canlandırmak ister insan. Romanın bir yerinden aklımda kalan bir hareket, bana bu kediyle roman arasında bağ kurdurdu. Hatırladığım kadarıyla bir makine çalışıyordu, o sesle aynı anda kedi de duvardan aşağı atlıyordu. İşte bu eşleşme romanın seslerinden biriydi. Okuyucuyla konuşmasıydı.
Bu sarı, pir-ü pak kediyi Kuzey Kıbrıs’ta Girne’de gezerken gördüm ve fotoğrafını çektim. Bir kahvenin duvarına yaslanmış, kimbilir kaçıncı uykusundaydı. Ve bir başka bahçede baharda gördüğüm hanımelleri. Kokuları nasıl da nefistir. Huzur verir, yaşadığını hatırlatır.

Bu yazıya yorumunuzu ekleyin :